ตรงหน้า
Posted by วาดวลี on Dec 5, 2007
ฉันเป็นอะไรไปหรือ?
สิ่งที่อยู่ตรงหน้า
อยากคว้า อยากจับ
อยากสัมผัส อยากกอด
ถามตัวเองในความเงียบ
เราหวั่นไหว วูบวาบ
เพียงเพราะจากกันนาน
หรือเพราะบางอย่าง
ฝังลึก เกินจะลืมเลือน
ฉันเป็นอะไรไปหรือ?
คำถามวนเวียน
ใต้ฟ้าพร่างดาว
เห็นเธออยู่บนนั้น
พอใจในความไกลห่าง
ทั้งที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมมือคว้า
ปล่อยน้ำตาอุ่นไหลเปื้อนแก้ม
ไม่ต้องมีคำถาม
ไม่ต้องมีคำตอบ
ไม่ต้องการมากกว่านี้
ฉันรู้
ความเศร้าร้อยพันไม่อาจบรรยาย
และเธอคงไม่มีวันเข้าใจ
จึงปล่อยให้เป็นไปแบบนั้น
และเป็นอยู่อย่างนั้น
เพื่อคิดถึง
Posted by วาดวลี on Nov 1, 2007
๑.
ฉันคิดถึงฟากฟ้า-เวลาสาง
ยามเธอเคยเยื้องย่าง
เข้ามาใกล้
ก้มจุมพิต- เบาเบา
อย่างเข้าใจ
และแยกย้าย
เพื่อความคิด - ชีวิต - งาน
ฉันคิดถึงมืออุ่น - คุณสัมผัส
เคยแนบรัด โอบกอด
สอดช่องว่าง
กระซิบซาบ - คำรัก
มิจักจาง
บอกซ้ำซ้ำ
ทุกก้าวย่าง - กาลเวลา
๒.
ฉันคิดถึงต้นไม้ - เคยปลูกเพาะ
ให้ผีเสื้อ ฉอเลาะ
คนึงหา
ฉันคิดถึง กระป๋องฉีด - เตารีดผ้า
ทำข้าว ปลา เคยลิ้ม
เพื่ออิ่มท้อง
ใช่ว่าใคร จะง่ายง่าย - ให้ได้รัก
และฟูมฟัก สัมพันธ์
อันปกป้อง
แม้สักหน รู้สึกรัก
อยากจับจอง
ก็ใช่ว่าจะสอดคล้อง-เสมอไป
๓.
ที่ว่ารัก ก็คือรัก - รัก และ รัก
จะรักเพื่อ ผ่อนพัก
หรือ รัก-ใคร่
ก็คือฝัน คือฝน ยลด้วยใจ
คือแดดผ่าน สายลมไส้
หมู่ไม้-เมฆ
ฉันคิดถึงฟากฟ้า - เวลาค่ำ
ซึ่งบางคำ และบางภาพ
มิอาจเสก
โลกภายใต้ ตะวัน
สวรรค์ - เมฆ
เราต่างปลีก วิเวก - เพื่อคิดถึง
เพื่อคิดถึง
.
คำปลอบโยนของสายลม
Posted by วาดวลี on Oct 1, 2007
เธอเศร้าอยู่หรือ…คนดี
มานั่งตรงนี้สิ
พิงตัวซบตรงไหล่
เราปิดไฟหมดแล้ว
เหลือแต่ความมืดมิด
มองไปบนท้องฟ้าสิ
ดาวดวงหนึ่งที่กระพริบแสงอยู่มุมด้านซ้ายมือ
อย่าเสียใจไปเลย
ที่วันนี้เราไม่อาจมองเห็น
ดาวนับพันดวง
ที่สว่างไสวไปทั่วฟ้า
โลกเราก็เป็นแบบนี้
มีวันมืดมิดและสว่าง
เธอเหนื่อยอย่างนั้นหรือ
โลกหมุนเร็วเกินไปหรือเปล่า
คิดถึงวัยเยาว์อย่างนั้นหรือ
โลกที่ยังไม่เจ็บปวด และเสียใจ
โกรธใครอยู่อย่างนั้นหรือ
อดีตของเรา ก็ล้วนยังเป็นของเรา
ภาพที่ไม่อาจหวนคืน หรือ ย้อนกลับ
สิ่งที่จำได้ไม่หมด เราก็วาดไว้ในความทรงจำ
เธอวาดเหล่านั้น ด้วยสีอะไร?
ลองมองฝ่าความมืดออกไปสิ
มีถนนหลายสายรอเราอยู่ข้างนอก
ขยับมาใกล้ฉันหน่อย
จับมือฉันไว้
ฉันรู้ คืนนี้มืดมิดเกินไป
ถนนทุกสาย ช่างดูอ้างว้าง โดดเดี่ยว
ปลายทางที่ไกลขนาดนั้น
รอให้ฟ้าสว่างหน่อยจะเป็นไร
เธอเสียใจอยู่หรือ…คนดี
ไม่ต้องเล่าให้ฉันฟังก็ได้
หลับตาสิ แล้วฟังเสียง
ใบไม้พัดจากสายลม แมลงพูดคุยกันอยู่
ดอกไม้กำลังหลับ และที่ไกลโพ้น
บางคนก็ยังเดินทางอยู่
เธอว่าสิ่งเหล่านี้เป็นของใคร?
ถ้าไม่ใช่ของเราทั้งหมด
หยิบจับเอาไว้เถิด ความงามแห่งชีวิต
แล้วทิ้งความทุกข์เอาไว้ระหว่างทางเสียบ้าง
รอยยิ้มของเรา
บางครั้งคนที่บังเอิญเห็น
ก็ยังเผลอมีความสุข
……
หลับไปเลยก็ได้นะ
พิงกับไหล่ของฉันไว้
ราตรีที่เจ็บปวดยาวนาน
ถึงอย่างไรแล้ว
ก็ยังมีวันสิ้นสุด
เธอเชื่อฉันไหม.
ความแยบยลของชีวิต
Posted by วาดวลี on Sep 28, 2007
หัวเราะกับความแยบยลของชีวิต
ที่บางครั้งตกหลุมกับความหยาบกระด้าง
จนรู้สึกว่าความละเอียดอ่อน
มีค่าเสียจนไม่อยากสูญเสีย
นกตัวหนึ่งอ่อนแอและโง่เขลา
ที่บินกลับรังตอนฝนกำลังตก
ยอมให้ปีกเปียกและไม่มีกำลัง
ดีกว่านั่งมองสายฝนเฉยๆ
แล้วคิดถึงบ้าน
ดอกไม้ดอกหนึ่ง
มีชีวิตแต่พูดไม่ได้
มีความรู้สึกแต่ไม่อาจร้องเพลง
เติบโตและซ่อนความสุขเป็นปริศนา
แม้ชีวิตเราไม่เกี่ยวข้องกัน
แต่ฉันก็รู้สึกขอบคุณถึงการอยู่ร่วม
เวลาฝนตกและฉันอ่อนแอ เขลาขลาด
ก็ยังอิ่มใจว่า
ในโลกอันแยบยลใบนี้
เราก็ยังหัวเราะได้
ชั่ววูบ
Posted by วาดวลี on Sep 28, 2007
ดอกไม้ฤดูร้อน
ใกล้จะมาถึงไม่ช้า
และฉันเตรียมคำสวัสดีเอาไว้แล้ว
เหมือนการเดินทางล่วงหน้า
ฝากหัวใจไว้กับภูเขา หรือ อาจเป็นทะเล
โปรดรับความตั้งใจเอาไว้ด้วย
ชั่วเวลาในบางคืน
สั้นเกินไปที่จะระลึกถึงความหลัง
โดยเฉพาะเมื่อพระจันทร์แตะคำว่าพรุ่งนี้อยู่
ชั่วเวลาในบางค่ำ
ฉันรู้สึกอยากกอดใครสักคน
โดยที่เราไม่ต้องรู้จักกัน
เผื่อจะได้ไม่ต้องร้องไห้ในเวลาจาก
…
คำถาม
Posted by วาดวลี on Sep 28, 2007
เบือนหน้าหนี ดวงดาวที่กระพริบตา
ทั้งที่เมื่อครู่ เราเปลี่ยนกันถามว่า
คืนนี้คุณคิดอะไร?
ดาวเอย หรือกลัวคำตอบกระจ่าง
แล้วเติมบางคำในช่องว่าง
เคยเว้นไว้
เมื่อคนบางคน อยู่ที่นี่แล้วในชีวิต
แต่ในบางรู้สึก ลึก และผิด
กลับไม่ใช่
และกับบางคน ที่ห่าง และแสนห่าง
กลับคว้าปรารถนาบางอย่าง
นั้นเอาไว้
ดวงดาวเอย ได้โปรดอย่ากระพริบตา
ฉันกลัวดาวจะร่วงลงมา
ใกล้ ใกล้
กลัวจะชัด และชัดมากพอ
จะเห็นน้ำตาที่คลอ คลอ
ก่อนจะไหล
…………………….
ถึงแม่
Posted by วาดวลี on Sep 28, 2007
เห็นดาวกระพริบ
ก็คิดว่าเป็นดวงตา
เคยมอง
ในความมืดครึ่งฟ้า
จับจ้อง
ทอดยาวนานคล้ายดั่งนิรันดร์
เรามีกันและกันเสมอ
ใช่ไหม
ไม่ใช่แค่เพียงฝัน
ยามชีวิตเหว่ว้า
แปรผัน
ก็สุขใจแล้วที่ตรงนั้น
เคยมีเรา
เคยมีเรา
เมื่อครู่นี้
Posted by วาดวลี on Sep 28, 2007
สักครู่นี้
มีความชื้นอยู่ตรงขอบตา
ความคิด เคลื่อนไหว - ช้า
แต่ทว่าตระหนักชัด
เราเพิ่งจะแยกจากกัน
เมื่อสักครู่นี้
….
ดาวร่วง
Posted by วาดวลี on Sep 28, 2007
เมื่อคืนพื้นฟ้า มีดาราร่วง
ปลิวคว้างดั่งดวง ดอกไม้หล่นเล่น
จันทร์เสี้ยวเดียวดายคล้ายอยากซ่อนเร้น
หรือกลัวใครเห็นว่ามีน้ำตา
ฉันยังใจหาย เห็นดาวพรายหล่น
เหมือนดั่งทุกหน คราวยืนมองฟ้า
เงียบเงียบแอบคิด พิศกาลเวลา
ที่ผ่านพ้นมา และไม่หวนกลับ
บางครั้งคำนึง คิดถึงดอกไม้
ครั้งหนึ่งที่ใจ เคยให้ เคยรับ
คิดถึงความฝัน แบ่งปันสลับ
มืออุ่น กระชับ รับเอาอุ่นไอ
โอ้ว่าความหลัง ดั่งกางปีกกว้าง
เปิดความอ้างว้าง ให้ได้ชิดใกล้
เพื่อถามตัวตน บนความเป็นไป
ถามเพื่อร้องไห้ ถามเพื่อยิ้มฝัน
เมื่อคืนพื้นฟ้า มีดาราร่วง
เผลอไผลใจห่วง สิ่งร่วงผ่านผัน
ถึงแม้มีแล้ว ทุกคำตอบนั้น
ไม่วายไหวหวั่น แอบเช็ดน้ำตา
วันหนึ่งที่มีอยู่
Posted by วาดวลี on Sep 28, 2007
สีน้ำตาลอบอุ่นของกาแฟ
นอนรออยู่ในถ้วยเพื่อลิ้มรส
กลิ่นหอมจางๆ
บ่งบอกถึงการมีอยู่ของวันหนึ่ง
นอกหน้าต่าง
แสงแดดกำลังทาทับไปยังใบไม้
สีเขียวจึงสว่าง
สีแดดจางจึงมีความหมาย
เสียงเรียกจากกระเป๋าเดินทาง
ยังคงรอคอยแต่ด้วยรอยยิ้ม
ถนนหมาดฝนที่ยังไม่ได้ไป
คงกำลังรอรับกลีบดอกไม้หล่นจากต้น
กาลเวลากำลังหมุนไป
เช่นเดียวกับแผ่นเสียงในห้องเล็กๆสี่เหลี่ยม
แผ่วเบาในโทนเสียง
แต่กังวาลในหัวใจ
ค้นพบ..และค้นพบ
สิ่งซึ่งแม้กำลังรอคอย
ในความว่างเปล่าและไร้คำตอบ
ฉันกำลังยิ้ม
…………….